Γράφει ο Γιάννης Φρύδας
─ Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον
μαϊδανό.
─ Θα φκιάσουμι κιφτέδις;
─ Όχι, καημένε! Πού να βρεθεί κιμάς για τέτοια μεγαλεία! Ξέρεις
πόσο πήγε ο κιμάς; Μόνο διαπλεκόμενοι του ΟΠΕΚΕΠΕ και εισοδηματίες του ΟΠΕΚΑ
μπορούν πια να μπαίνουν στα κρεοπωλεία.
─ Έχ’ς κανιά συνταγή μι σκέτου μαϊδανό;
─ Ο νους σου στο φαΐ, εσένα… Καμιά συνταγή δεν έχω. Απλώς, αποφάσισα να τιμήσω τη σταθερότητα της τιμής του, σε αντίθεση με την ατιμία της αγοράς και της γενικευμένης άτιμης ακρίβειας. Σταμάτα, λοιπόν, τις άστοχες ερωτήσεις και άκου!
Μαϊδανός είναι ο μαϊντανός, αν κι εμείς οι Θεσσαλοί τον λέμε ακόμη μακεδονήσι, όσοι τουλάχιστον δε φοβόμαστε μη μας κατηγορήσουν για χωριάτες οι ομιλούντες την αθηναϊκήν. Η πληροφορία είναι εντελώς δωρεάν και προχωρώ. Επειδή ο μαϊντανός μπαίνει σε πολλά φαγητά ως απαραίτητο συστατικό, μαϊντανούς λέμε μεταφορικά κι αυτούς που εμφανίζονται παντού, που δε χάνουν ευκαιρία προβολής, που τρέχουν σε τηλεοπτικές εκπομπές και προσπαθούν με αγωνία να πούνε τη γνώμη τους (και τη σαχλαμάρα τους) για κάθε θέμα, είναι δεν είναι γνώστες ή αρμόδιοι. Κι αυτή η πληροφορία είναι τζάμπα και μην παρασύρεστε από μια βουλευτή ή βουλεύτρια (διαλέξτε ποιο σας αρέσει) που υποστηρίζει ότι ο τζάμπας πέθανε. Έτσι και είσαι βολεμένος, βουλευτής ή όχι, πώς να καταλάβεις τους αβόλευτους;
Όμως, παρασύρθηκα κι εγώ όπως βλέπετε και πρέπει να επανέλθω στον κανονικό μαϊδανό ή πετροσέλινον, για να του αποδώσω τις προσήκουσες τιμές:
Πριν μπούμε στο ευρώ, αγοράζαμε τον μαϊδανό εκατό δραχμές το ματσάκι. Το 2002 ήρθε το ευρώ και στη λαϊκή πρώτη μαϊδανοτιμή ήταν τα πενήντα λεπτά, δηλαδή, εκατόν εβδομήντα δραχμές. Συν εβδομήντα στο κεφάλι!... Κανένας δεν αντέδρασε. Άλλωστε, μας είχε πείσει ο Σημίτης περί της ισχυρής Ελλάδας, εμείς ζούσαμε την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, που πληρώναμε και δεν παίρναμε ρέστα, που τρέχαμε στα χρυσοχοεία ν’ αγοράσουμε χρυσά κουτάλια... (α, ρε καημένο Πασόκ!...).
Μετά ήρθε ο Κωστάκης, ο ευτραφής, της θωρακισμένης οικονομίας, της ολυμπιάδας του Καλατράβα, οι τιμές άρχισαν να καλοτραβούν την ανηφόρα… Ο μαϊδανός πενήντα λεπτά.
Ακολούθησε ο ΓΑΠ, ο λεφτά υπάρχουν. Λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά σταθερός ο μαϊδανός. Πενήντα λεπτά το ματσάκι λέμε… Άλλο που το ματσάκι της οικονομίας χάθηκε οριστικά, αφού τρώγαμε γκολ από παντού και κόκκινες κάρτες από εταίρους, δουνουτούδες και τρόικες.
Παρακάμπτω τον Παπαδήμο, ως μεταβατικό, για να πάω στον επόμενο εκλεγμένο, τον Αντώνιο. Τι να σας λέω τώρα περί Αντωνίου και δευτέρου μνημονίου; Τα χρυσά κουτάλια της ευρωπαϊκής ευημερίας πέρασαν διακριτικά στα χρηματοκιβώτια των ενεχυροδανειστηρίων…
